De bodem onder de beurskoersen lijkt volledig zoek. Wie dacht dat de bodem bereikt was, had niet verwacht dat iets verder nog een diepzeetrog verborgen lag, waarin veel afgeslachte aandelen nog dieper lijken te vallen dan wat beleggers voor mogelijk hielden.

Wie de voorbije weken van de al lage koersen gebruikmaakte om te kopen, kijkt niet zelden aan tegen verliezen van tientallen procenten.
Dat koersen zo snel en zo diep kunnen zakken, weerhoudt de weinigen die toch willen investeren ervan een deftige prijs te bieden.
Want waarom nu kopen als de kans groot is dat je binnen twee weken je aandelenmandje nog goedkoper kan vullen?
De afwezigheid van kopers weerspiegelt zich in fors lagere volumes op de beurzen.
De verkopers domineren het spel. Het gevolg is dat zelfs relatief kleine verkooporders aandelen in puin kunnen achterlaten,
ook al is er helemaal geen nieuws over de bedrijven.

De oorzaak van de paniek is de razendsnelle besmetting van de hele economie met het crisisvirus.
Industriële bedrijven sluiten voor weken, soms zelfs maanden de deuren en gaan ook over tot effectieve ontslagen.
De beslissing om snel de tering naar de nering te zetten, fors te besparen en de investeringen terug te schroeven, kan voor ieder individueel bedrijf de juiste zijn. Maar wanneer alle ondernemingen die remedie tegelijk toepassen, is een economische ramp het gevolg.

Het slechtste wat de bedrijven kunnen doen, is elkaar fors gaan beconcurreren met prijsverlagingen om toch maar kopers te vinden voor hun producten. Terecht rekenen de bedrijven de lagere grondstoffenkosten door aan de klanten, maar zij mogen niet onder de kostprijs verkopen.
Dat helpt de hele economie om zeep omdat zo een spiraal van deflatie ontstaat.

Aanhoudende deflatie, steeds maar dalende prijzen, is nefast voor de economie. Dat bewijst de ervaring in Japan.
Toen daar de vastgoed- en bankzeepbel in 1989 barstte, werd het land ruim tien jaar lang meegezogen in een spiraal van lagere prijzen en almaar dalende investeringen. Want waarom zou je vandaag een auto, huis of televisie kopen als je die enkele maanden later goedkoper op de kop kan tikken? En waarom zou een bedrijf nu investeren als het rekening moet houden met dalende inkomsten omdat zijn  producten steeds goedkoper worden, en de leningen op de balans zwaarder wegen door de geldontwaarding?

In de economie is er gelukkig nog geen deflatie, maar wel al op de beurs.
Snelle oplossingen zijn er niet, al blijkt uit het verleden dat er gewoon al hulp kan komen als de waarderingen afglijden naar absurde niveaus.
Die lijken nu dichtbij. Het is niet normaal dat wanneer een bedrijf zijn winstprognose met 1 miljoen euro verlaagt, de beurswaarde 100 miljoen euro zakt.

Veel bedrijven doen het trouwens zo slecht nog niet, zoals Ahold gisteren bewees.
Zelfs als de winsten tientallen procenten zakken, is dat nog geen onoverkomelijk probleem.
We zijn zo gewend aan groei, dat we vergeten dat zelfs bij een krimp nog altijd goederen en diensten verkocht worden.

Bron: De Tijd