De Europese Commissie bevestigt maandag wat iedereen al voelde aankomen: de economische recessie zal dieper en langduriger zijn dan gevreesd.
2009 wordt een jaar met bijzonder weinig lichtpuntjes. Pas in 2011 zou de economie opnieuw opveren, zo verwacht de voorzitter van de eurogroep, Jean-Claude Juncker.

Twee maanden geleden nog rekende de Europese Commissie nog met een lichte economische groei in 2009 van 0,1 procent in de eurozone en 0,2 procent in de EU en een groei van om en bij de 1 procent in 2010.
Een veel te optimistische vooropstelling, zo blijkt nu. Europa was toen nog – in zeer verspreide slagorde – bezig met het redden van de banken en hoopte dat de weerslag van de bankencrisis op de economie beperkt zou blijven.
Die hoop is ijdel gebleken. Zelfs het Europese relanceplan van 200 miljard euro dat op de EU-top van december werd goedgekeurd, zal wellicht niet volstaan om de economische crisis het hoofd te bieden.
Dat bewijst het bijkomende herstelplan van 50 miljard euro, dat de Duitse regering vorige week bekendmaakte.
In Berlijn wordt intussen al rekening gehouden met een derde herstelrondje om de economie de komende maanden draaiende te houden.
Ook de crisis in de bankensector is verre van bezworen. En niet alleen in België. Ook Duitsland blijft worstelen met probleembanken, zoals Hypo Real Estate.
In Groot-Brittannië kondigt premier Gordon Brown vandaag een tweede reddingsplan aan voor de financiële sector.
Geen massale geldinjecties dit keer, wel overheidsgaranties die ervoor moeten zorgen dat de kredietverlening aan bedrijven en partikulieren op gang komt en blijft.
Ook nu de recessie zich serieus doet gevoelen, blijft een gezamenlijk Europees recept tegen de crisis achterwege.

Dat is voor een deel normaal: elk land roeit met de riemen die het heeft en sommige landen kunnen zich nu eenmaal permitteren meer in te grijpen dan anderen.
Maar het is tegelijk angstwekkend, want de onderlinge economische afhankelijkheid is groot binnen Europa.
Een land dat als een zware schuldenlast heeft en nu teveel hooi op de vork neemt, kan een factor worden van onstabiliteit.

En wat als een land dat behoort tot de eurozone, onder het mom van deze uitzonderlijke omstandigheden, buitensporige maatregelen neemt?
De euro is de voorbije maanden in deze crisis een baken van vertrouwen geweest en een aantrekkingspool voor landen als Ijsland die alleen niet opgewassen bleken tegen het geweld van de financiële markten.
Zelfs in de Londense City is vervanging van het eigen pond door de euro een gesprekstema geworden.

De volgende maanden zullen bepalend zijn  voor de internationale  geloofwaardigheid van de euro. En daarvoor moeten alle Europese neuzen in dezelfde richting staan.
Europa moet dus kijken hoe deze crisis samen kan worden uitgeziekt. Laat de Europese verkiezingskoorts nog maar even wachten. Er is werk aan de winkel.


Bron: De Tijd